சார்- விமர்சனம்

“மூட நம்பிக்கைகளை கல்வியால் அடி. கல்வி ஒன்றே வெற்றிக்கான படி” என்ற உள்ளர்த்தம் கொண்டு வெளியாகியுள்ளது சார் படம்

1980-களில் நடக்கும் கதை. தனது தாத்தாவும், அப்பாவும் ஆசிரியராக இருந்த பள்ளிக்கூடத்திற்கு ஆசிரியராக வருகிறார் ஹீரோ விமல். அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தை இயங்கவிடாமல் தடுக்கிறது உள்ளூரில் இருக்கும் ஒரு மூட நம்பிக்கை கும்பல். அரசுப்பள்ளிக்கூடத்தை விமல் வீறுநடை போட்டு நடத்துவதற்கு எடுக்கும் முயற்சிகளும், அந்த முயற்சிகளுக்கு ஏற்படும் தடைகளும் தான் படத்தின் திரைக்கதையாக விரிகிறது

‘வாகை சூட வா’ படத்திற்குப் பின் பெயர் சொல்லும்படியான ஒரு கேரக்டர் விமலுக்கு. மிகச்சரியாக கேரக்டரோடு பொருந்தி நடித்துள்ளார். நல்லாசிரியராக கவனம் ஈர்க்கிறார் நடிகர் சரவணன். இருவேறு பரிமாணங்களில் அவர் தோன்றும் காட்சிகள் கச்சிதம். மேம்போக்காக எழுதப்படாத ஹீரோயின் கேரக்டருக்கு நல்ல நடிப்பை கொடுத்துள்ளார் படத்தின் நாயகி. நல்ல கதையைத் தேர்ந்தெடுத்து தயாரித்திருப்பதோடு, ஒரு முக்கியமான கேரக்டரில் நடித்துமிருக்கிறார் சிராஜ். நடிகராக நல்ல அடையாளம் பெறும் வகையில் நடித்துள்ளார். மேற்படி கதையில் வரும் எல்லாக் கேரக்டர்களும் இயல்பை மீறாமல் நடித்து கவனம் ஈர்க்கிறார்கள்

படம் கோரி நிற்கும் இசையை தவறாமல் வழங்கியுள்ளார் இசையமைப்பாளர். ஒளிப்பதிவாளர் 1950,60,80 ஆகிய கால கட்டங்களுக்கேற்ப லைட்டிங் செட் செய்து நம்மை அந்தந்தக் காலத்திற்குள் தன் கேமரா மூலமாக அழைத்துச் செல்கிறார்

சாமியின் பெயரைச் சொல்லி, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு கல்வியை மறுக்கும் கூட்டத்தை தோலுரித்துள்ளார் இயக்குநர் போஸ் வெங்கட். 1950-களில் பகுத்தறிவைப் போதிக்கும் கேரக்டருக்கு அண்ணாதுரை என்று பெயர் வைத்ததிலே இந்தப் படம் யாருக்கானது? என்பதை புரிய வைத்துவிடுகிறார். படத்தில் காதல் சோகம் என சில இடங்கள் படத்தின் உணர்ச்சி பூர்வமான நகர்வுக்காக வைக்கப்பட்டாலும், முடிவில் படம் பேசும் அறம் மிக முக்கியமானது. உடல் ரீதியாக எளியவனை முடக்குவது ஒருவகையான அதிகாரம் என்றால், அறிவு ரீதியாக ஒரு இனத்தை முடக்குவது பேராபத்தான அதிகாரம். அப்படியான அதிகார வரலாற்றை சமரசமின்றி பதிவு செய்துள்ளது படம். “கல்வி ஒன்றே அறிவை வளர்க்கும் ஆயுதம்”. அப்படியான கல்விக்கு எது எதிராக நின்றாலும் நாம் எதிர்த்து வெல்ல வேண்டும், என்று பாடமெடுக்கும் இந்த சார்-க்கு நாம் சல்யூட் அடித்தே ஆகவேண்டும்

சல்யூட் சார்
4/5
-மு.ஜெகன் கவிராஜ்